در آن هنگام على(عليه السلام) مشغول آماده سازى لشكر جهت عزيمت به سوى شام و جنگ با

معاويه بود.

خوارج بعد از اطلاع از اين موضوع، در حروراء جمع شدند وعبدالله بن وهب را به عنوان رئيس خود انتخاب

نموده و روانه نهروان شدند. على(عليه السلام) نيز به جانب نهروان روانه شد و دو فرسخ دورتر از خوارج

فرود آمدند، حضرت(عليه السلام) عبدالله بن عباس وصعصعة بن صوحان وقنبر را فرستاد تا آنان را نصيحت

 كنند، ولى مؤثرنبود، خود حضرت نيز تشريف برد و سخنانى را ايراد نمود باز تأثير نكرد آخرالامر تصميم به

جنگ گرفت.

خوارج (مارقين) افرادى بودند كه از كثرت سجود و عبادت پيشانى آنها پينه بسته بود، شبها به عبادت و

روزها به روزه دارى مشغول بودند ولى چون به جهالت عبادت مى كردند كافرشدند و بر امام(عليه السلام)

 خروج نمودند. تعداد آنها دوازده هزار نفر بود اما هشت هزار نفر از آنها به لشكر حضرت على(عليه

السلام) ملحق، و از مابقى آنان 3901 نفر كشته شدند. ولى از لشكر على(عليه السلام) تنها 9 نفر

شهيد شدند، همانگونه كه قبلاً حضرت فرموده بود: «از ما ده نفر كشته نمى شود واز آنها ده نفر نمى

ماند».(1)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- حوادث الايام، 62.