جنگ نهروان
معاويه بود.
خوارج بعد از اطلاع از اين موضوع، در حروراء جمع شدند وعبدالله بن وهب را به عنوان رئيس خود انتخاب
نموده و روانه نهروان شدند. على(عليه السلام) نيز به جانب نهروان روانه شد و دو فرسخ دورتر از خوارج
فرود آمدند، حضرت(عليه السلام) عبدالله بن عباس وصعصعة بن صوحان وقنبر را فرستاد تا آنان را نصيحت
كنند، ولى مؤثرنبود، خود حضرت نيز تشريف برد و سخنانى را ايراد نمود باز تأثير نكرد آخرالامر تصميم به
جنگ گرفت.
خوارج (مارقين) افرادى بودند كه از كثرت سجود و عبادت پيشانى آنها پينه بسته بود، شبها به عبادت و
روزها به روزه دارى مشغول بودند ولى چون به جهالت عبادت مى كردند كافرشدند و بر امام(عليه السلام)
خروج نمودند. تعداد آنها دوازده هزار نفر بود اما هشت هزار نفر از آنها به لشكر حضرت على(عليه
السلام) ملحق، و از مابقى آنان 3901 نفر كشته شدند. ولى از لشكر على(عليه السلام) تنها 9 نفر
شهيد شدند، همانگونه كه قبلاً حضرت فرموده بود: «از ما ده نفر كشته نمى شود واز آنها ده نفر نمى
ماند».(1)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- حوادث الايام، 62.